Galería

O río Támega, o máis castigado de todos os ríos?

É o río Támega o máis castigado de todos os ríos de Galicia?

O río Támega é un río ourensá que percorre os municipios de Laza,  Cuadrelo, Castrelo de  Val, Verín e Monterrei. Nace en San Mamede,  unha  serra situada a  unha altura  duns case 1.000 metros. Este río  pertence a  Conca  hidrográfica  do  Douro porque  as  súas  augas continúan o  camiño por territorio de Portugal.

O río nace no municipio de Laza, no Alto de Talariño e ata a súa desembocadura no río Douro (Portugal) ten  unha  lonxitude de 145 km.  Destes, 39 km percórreos en territorio  galego.

Os valores ambientais do seu bosque de ribeira son elevados. Así  atopamos  masas de  alnus  glutinosa,   fraxinus  angustifolia,  betula alba,  sambucus nigra, salix  atrocinerea…, e algunha que outra masa  homoxénea de  quercus  robur.

En canto  aos valores piscícolas destaca a especie de interese comunitario  pseudochondrostoma  duriense.

Entre  as  ameazas  cotiás  deste río están as verteduras sen depurar, os numerosos incendios forestais dá zona arrastran ao leito enormes cantidades de finos en suspensión, a presión dás captacións para regadío coa  conseguinte  diminución  do caudal,  as malas prácticas  forestais….etc.

A pesar dá súa protección como LIC (está incluído no LIC ES1130005 “Río Támega”)  non existe un plan específico e vinculante de protección  do leito.

Entre os seus afluentes destaca o río de Cabras ou  Cerdedelo, o río  Cereito, o  rego  Souteliño, o río de Ribas e o río  Codias.

A contaminación  do río Támega,  un mal persistente

No ano 2014 o río Támega  sufriu as consecuencias dá  construción dá  liña de alta  velocidade do AVE. O  seu afluente, o río Cabras que nace nos montes de  Cerdelo e Toro, foi afectado pola execución das obras desta infraestrutura.

Por estas datas as  augas  do Támega  baixaban grises  ao  seu paso por Laza, Matamá, Retorta e Arcucelos. De igual  xeito aparecían os  seus afluentes como o regacho dá  Teixera cheo de sedimentos pulverulentos e persistentes  nas  augas.

Sen  dúbida  as obras  do AVE  foron bastante malas para este río que  chegou a ser o destino de  metáis pesados como o  chumbo e o arsénico en  concentracións anómalas.  Ata o punto de que no regacho  Felgueira estaba autorizado un  verquido industrial de clase II para  as obras  do túnel de alta  velocidade  do  Corno.

O río Támega sofriu como ningún  outro, toda a contaminación do AVE durante  varios anos. Xunto o Támega  outro río que  tamén  sofriu  as tristes consecuencias destas obras  foi o río Camba. O río Camba é un afluente  do río  Bibei, tributario  do río Sil e que acaba o  seu  percorrido no río Miño.

A contaminación no río Camba polas obras dá  liña de alta  velocidade AVE

O río Camba  tamén nace no municipio de Laza,  na Serra de San Mamede, a 1.480 metros de altura, e desemboca  as  súas  augas no Bibei  á altura dá  vila de Viana do Bolo. Durante o  seu curso atravesa  ademais os municipios de Castrelo  de  Val e Vilariño de Conso.

No ano 2013 a Plataforma  pola defensa  do  pobo de Campobecerros denunciaba unha e outra vez os  verquidos que  as obras  do AVE realizaban nos  regos  Foxo, Lanuxe,  Valcobo e o río Camba. 

Xa naquela época, ao igual que agora, o ADIF negaba calquer responsabilidade en relación  á contaminación do río.

A problemática era tan frecuente que  chegou  ao Parlamento europeo no ano 2013.  Non obstante, polos motivos que fosen, ningunha dás representacións políticas  do  europarlamento  lle  interesou tratar ou tema, incluso  ás  representacións dos partidos políticos  galegos en  Bruxelas.

Contaminación  na lagoa de  Mourazos 

Estes días producíase unha importante contaminación dá lagoa de  Mourazos, na ribeira do Támega, que  deu lugar a  unha elevada  mortantade de  peixes,  ben  pola falla de  osíxeno  ou a mala  calidade  dá  auga.  As  beiras dá  lagoa están  cheas de  refugallos e  lixo. Ademais as verteduras incontroladas  nas proximidades dá  lagoa dificultan en gran medida a vida acuática.

A contaminación do Támega onde a ponte de Oímbra

Esta terceira semana de setembro as augas do Támega feden á altura da ponte de Oimbra. Xa non é só o sucedido na lagoa de Mourazos e o lixo que a rodea. A opacidade das súas augas demostran que as redes de saneamento e depuración de residuais ou non existen ou non funcionan. O río está nunha situación crítica que ameaza a supervivencia dos ecosistemas fluviais.

A contaminación do río Támega no Parlamento europeo

No ano 2014 unha petición da asoc. ambiental e cultural Petón do Lobo chegaba á Comisión de Peticións do Parlamento europeo. A petición solicitaba que a eurocámara apoiara unha investigación sobre a vertedura de residuos nos ríos Tamega e Camba co motivo dá construción da liña do tren de alta velocidade AVE nunha Zona de Especial Protección (ZEPA) para as aves e o LIC ‘Castrelo de Val’ na provincia de Ourense. Os ríos estaban a arrastrar os materiais xerados pola creación de entullos e pistas.

A Petición foi admitida a trámite o 20 de xullo de 2015.

O 29 de xuño de 2016 a Comisión europea indicaba:

O proxecto ao que se refire a peticionaria foi sometido a unha avaliación de impacto ambiental, que inclúe o impacto sobre espazos da Rede Natura 2000, en aplicación do artigo 6, apartado 3, da Directiva 92/43/CEE, relativa á conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestres (Directiva sobre hábitats). A declaración de impacto ambiental concluíu que o proxecto era viable desde o punto de vista ambiental e que non se esperaba ningún impacto negativo importante, sempre que se aplicasen debidamente as medidas e controis propostos. A declaración de impacto detallaba algunhas medidas de mitigación para previr repercusións importantes sobre os espazos da Rede Natura 2000 afectados, en particular o LIC «Río Támega» ES1130005. A declaración de impacto concedeu especial importancia ao control do impacto e a efectividade das medidas preventivas e correctivas, o cal inclúe a remisión de informes técnicos ás autoridades competentes cada seis meses. Entre outras cousas, o programa de seguimento debería verificar a aplicación de medidas para previr a contaminación da auga polas verteduras dos materiais das escavacións, o mantemento dos desaugadoiros e o correcto fluxo de augas de escorrentía. Así, por exemplo, a Confederación Hidrográfica do Douro estableceu un sistema de vixilancia permanente ao longo do curso do río Támega para controlar a vertedura de produtos tóxicos que poidan danar a vida acuática. A petición denuncia a aplicación inadecuada destas medidas e a falta de garantía do cumprimento por parte das autoridades competentes. Non se proporcionou información específica sobre como as obras afectan os obxectivos de conservación do espazo da Rede Natura 2000 ou da incorrecta execución das obras en relación coas condicións establecidas pola declaración de impacto”.

O 4 de setembro de 2019 dábase por concluído o exame da petición sin aportar solución algunha á contaminación do río Támega.

Que fai a Confederación Hidrográfica do Douro?

Agora tócalle á Confederación Hidrográfica do Douro informar sobre do resultado desa vixilancia activa e permanente ao longo do curso do río Támega para controlar a vertedura de produtos tóxicos que poidan danar a vida acuática.

Á vista do resultado está claro que alguén non está a cumprir co seu traballo. Preguntamos á CHD sobre da súa responsabilidade.

Galería

O dereito fundamental do apego ao territorio

A conservación baséase nas emocións

George Schaller, un dos biólogos máis reputados a nivel mundial, considerado o pai do conservacionismo, dicía que pódese facer a mellor ciencia do mundo, pero a conservación baséase na emoción, e ao menos que se trate de emocións, nunca se pode facer nada relevante.

De George Schaller é a famosa frase: “Temos que mudar culturalmente a nosa relación có mundo natural”.

A conservación vén do corazón e nunca se debe esquecer isto. É fundamental criar unha sensación de parentesco cós animais, coa natureza, coa auga, coa terra, cos recursos naturais…etc, xa que precisamos dunha implicación emocional que impulse ás masas á acción e ao coidado do territorio no que vive e habita. De aí a importancia dá participación e toma de conciencia dás comunidades locais.

Este é o desafío actual, incluso da ciencia, e moito máis do ecoloxismo e o activismo social e medioambiental: para conectar ás persoas cós problemas cotiás e a necesidade de conservación e restablecemento dos recursos naturais, precisamos da arte e traballar coas emocións. Temos que sentir algo se imos actuar.

Por iso, precisamos de mensaxes que cheguen ao corazón da xente e nos fagan reflexionar. Debemos traballar as emocións. Ao cambiar os pensamentos podemos cambiar a realidade. E a mudanza da realidade non se pode facer á marxe das comunidades locais e incluso dos mass media, se for posible. Por iso o enunciado “A túa casa está enriba dunha mina” ou este outro, “Galicia é unha mina”, promovido incluso a nivel institucional pola Xunta de Galicia, ademais de ser tristes realidades, serven para amosar a gravidade e o alcance real da problemática actual en materia de minería.

A realidade é que as grandes corporacións e mafias neoliberais non se interesan polo país, as terras ou as xentes que as habitan. Queren gañar diñeiro, e máis se son estranxeiras, que queren facelo rápido e irse. Por que é tan difícil ver os beneficios de protexer o medio ambiente? Porque non son inmediatos. Construír unha gran mina, destruíndo centos de quilómetros cadrados de chan e bosques xera unha renda inmediata e iso satisfai a moitos. Pero non ten futuro. Se se perde todo, ninguén vai estar contento. Por iso cómpre cambiar os pensamentos para cambiar esta realidade tan obscena.

A solución: o dereito fundamental de apego. O apego ao territorio e o seu desarrollo

O apego ao lugar é a relación simbólica formada por persoas que dan significados afectivos culturalmente compartidos a un  espazo particular  ou porción de  terreo que ofrece as bases para a comprensión individual e colectiva dá relación co medio ambiente. O apego é ese lazo afectivo que  unha  persoa  ou animal forma entre o  mesmo e un determinado lugar, un lazo que  lle impulsa a permanecer  xunto a ese lugar non  espazo e non tempo. A característica  máis destacada  é a tendencia para lograr e  manter un  certo  grao de  proximidade  ao  obxecto de apego. Existe un  dereito  ao apego. E este  dereito  é un  dereito  inalienable e inherente a  personalidade humana,  aínda que  non  é  exclusiva  desta. Os  animais  tamén  teñen e viven o dereito de apego.

O apego constrúe o vínculo afectivo co medio, e isto é o que desencadea unha reacción emocional ante a noticia dun megaproxecto industrial acaparador de terras, depredador de recursos naturais, expoliador de identidades….etc.

O territorio convértese en algo máis que un espazo físico, representa as raíces, os recordos, as relacións humanas, a privacidade, a identidade.

Trátase de sentimentos: cada fonte, cada recuncho do pobo, cada paxaro, cada carreiro, cada cómaro, cada lembranza, cada cousa ten a súa historia. Noutro lugar non se é ninguén. Róubannos a identidade, a nosa historia, a nosa cultura, o que somos como pobo, como grupo…? Se algo somos, é dentro dese pobo, no seo dese grupo ou comunidade local.

De aí a importancia do bo coñecemento do territorio afectado e incluso da toponimia e sobre todo, da microtoponimia, que vincula emocionalmente á persoa co seu territorio: a casa de Manolo, o lugar do Souto, a eira de Estrela, a chousa de Socorro, a cancela do ribó…

O que non saben os predadores é que as emocións e o corazón moven montañas.

É notorio que o territorio non é só o espazo físico e cultural, senón que inclúe tamén aspectos das biografías, como os mortos e os recordos, ademais das relacións que mencionamos. O apego fundaméntase nunha práctica cotiá que alimenta recordos que provocan emocións. Isto fai que o lugar se transforme en algo que non só pertence ás persoas, senón do que son parte. O tema dos panteóns, por exemplo, é recorrente nas experiencias que supoñen un desprazamento. En case todas as culturas, o lugar no que están enterrados os mortos é sacro, é un vínculo poderoso entre as persoas e o lugar, e presupón unha preocupación máis diante dun  posible desprazamento.

Non ter un lugar ao cal volver cando se desexe, ou atopalo totalmente cambiado, mudado, transformado… presupón desarraigamento, un sentimento de abandono.

As emocións como instrumento para o desarrollo do apego e a defensa dá terra

É fundamental traballar o apego ao territorio na resistencia contra os megaproxectos industriais envelenados de fascismo neoliberal. Espertar a intensidade emocional e os vínculos entre as persoas e o lugar onde viven ou o seu lugar de nacemento ou de orixe é fundamental. Só así se garante o cambio de mentalidade, a conciencia social das masas ante o expolio e a protección e conservación dos recursos naturais.

Por iso, o activismo actual ten a ardua tarefa de desarrollar o apego ao territorio para contribuir a defensa deste e os seus recursos. Ben o sabía o biólogo alemán George Schaller, que insistía na importancia das emocións como instrumento necesario para a conservación dos recursos naturais e dos territorios.

O levantamento do veo

As mafias mineiras e institucionais traballan no senso contrario: fomentando o desapego. E isto cómpre telo moito en conta. O desapego á terra, o desapego aos recursos naturais, o rexeitamento ao lugar de orixe… Cantas veces non escoitariamos falar “…ese eido non vale nada”, “os montes agora só causan problemas…” ou “para que queres esas terras que só che xeran conflitos…“, “na aldea non hai futuro…”, “a aldea é cousa de pobres…”.

Metodoloxía para capitalizar o apego ao territorio e á defensa da terra

Reflectir a totalidade da problemática que axexa á comunidade desde o proxecto industrial fabricado nos despachos da mafia neoliberal: mercantís sen escrúpulos, profesionais da política corruptos, medios de comunicación contaminados e empregados públicos que se enredan na telaraña para defender intereses espúreos. Estes e non outros, son os catro alicerces básicos que sostén un macroproxecto industrial depredador de recursos do común.

O espertar das emocións e o corazón son o instrumento fundamental para a defensa da terra.

E ben o sabe o amigo lobo…., que precisamente coida do seu territorio desarrollando todo o seu apego. O lobo é, obxectivamente, o depredador  apical (“apex predator”) que máis desarrolla o apego na súa función ecolóxica nos ecosistemas. E na defensa da terra, cómpre sermos neste senso un pouco lobos.

(Estás a ler un artigo que pertence á serie “Lobo e Territorio. O desarrollo dá cidadanía activa”, dá asoc. ambiental e cultural Petón do Lobo).

Queres coñecer algo máis de George Schaller? El dicía:

“Brasil proxectou 417 represas na  Amazonia. Calcule cantas estradas implica iso, cantas persoas circulando, canta caza nesa área e cantos bosques serán destruídos”. A que dá que pensar?

Galería

O peche da central de carbón das Pontes será un enorme avance na loita perante a emerxencia climática

  • Se se confirma o peche das centrais de Meirama e As Pontes Galicia terá dado un primeiro paso decisivo e moi eficaz na redución de emisións causantes do cambio climático
  • Endesa debe anunciar canto antes a data de peche e responsabilizarse na xeración de alternativas de emprego sustentábel para a comarca
  • É unha irresponsabilidade que non exista aínda unha negociación entre Endesa, o Goberno do Estado, a Xunta de Galicia e os axentes sociais para acordar un calendario de peche rápido e unha transición xusta para os traballadores e traballadoras

A plataforma “Galiza, Un futuro sen carbón” celebra o anuncio do posíbel peche da central de carbón de Endesa nas Pontes, unha das 20 maiores fábricas europeas de cambio climático. O cesamento da produción eléctrica con carbón nesta central provocará unha caída drástica das emisións galegas de gases de efecto invernadoiro (GEI). Endesa debe confirmar canto antes o calendario de peche definitivo, desestimar a reconversión da central de carbón nunha macroincineradora igualmente insustentábel e implicarse na xeración de alternativas de emprego sustentábel nas comarcas afectadas pola clausura da central.

O 27 de setembro foi un día histórico para a defensa do clima desde Galicia. Polas multitudinarias manifestacións con motivo da Folga Mundial polo Clima e pola decisión inesperada de Endesa de pechar axiña a central de carbón das Pontes. 2019 será seguramente o ano con menores emisións de dióxido de carbono (CO2) e outros GEI en Galicia, polo menos desde 1990. O peche das centrais de carbón de Meirama e As Pontes, responsables do 35% das nosas emisións (1), é a medida máis eficaz nestes intres para recortar as emisións de GEI de Galicia, moi elevadas en termos per cápita (2). Sobre todo na medida en que a súa electricidade sexa substituída polo aforro enerxético e as renovábeis e non polo gas natural.

Un peche abrupto propiciado pola irresponsabilidade de Endesa e as institucións

O negacionismo da necesidade de pechar canto antes as centrais de carbón e a ilusión na posibilidade de alongar até ben entrado este século a vida da central das Pontes, compartidos por Endesa, institucións, partidos políticos e sindicatos (3), saldouse con máis crise climática e cunha decisión súbita de peche que complica a transición xusta. Os que, desde hai 20 anos e até onte mesmo, malia as alertas climáticas, fixeron todo o posíbel para manter indefinidamente a actividade das centrais de carbón, e non quixeron nin souberon prepararse para o escenario actual, deberían facer hoxe todo o posíbel para minimizar e compensar o que de negativo teña o peche repentino da central de carbón. E comezar a tomar en serio dunha vez a loita contra a crise climática.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, culpa ao Goberno central do peche da térmica de carbón das Pontes, pero o certo é que España é o único estado de Europa occidental sen calendario oficial de peche das centrais de carbón (4). O Plan de Enerxía e Clima do Goberno de España só é superado en falta de ambición climática pola Estratexia de Cambio Climático e Enerxía 2050 da Xunta de Galicia. Como a propia ENDESA recoñece, no peche da central das Pontes resultou decisivo o aumento do prezo da tonelada de CO2 no mercado europeo de emisións. A cuxa creación en 2005 se opuxeron no seu día a Xunta e todos os partidos políticos daquela altura, precisamente polo seu temor a que prexudicase a actividade das centrais de carbón de Meirama e As Pontes, que tanto teñen defendido irresponsabelmente (5).

Desde a súa mesma creación, a finais de 2018, a plataforma “Galiza, un futuro sen carbón” ten proposto unha negociación entre Endesa, institucións e axentes sociais para acordar un calendario de peche rápido e planificado, acompañado con medidas de transición xusta para os traballadores e traballadoras (incluídos os camioneiros) e de xeración de alternativas económicas ecoloxicamente sustentábeis nas comarcas afectadas. O marco para o facer sería un Convenio de Transición Xusta, figura prevista xa no Marco Estratéxico de Enerxía e Clima do Goberno estatal.

A alternativa non é a queima de biomasa forestal e refugallos orgánicos

Desde a plataforma opómonos á reconversión da central de carbón nunha macroincineradora de residuos orgánicos e/ou de biomasa forestal. Non sería en absoluto unha alternativa sustentábel, pois xeraría máis crise climática e contaminación atmosférica e favorecería aínda máis a eucaliptización e a perda de biodiversidade. Despois de nos querer vender unha “central eficiente e de baixas emisións”, agora queren facernos crer que a combustión a grande escala de refugallos orgánicos, se cadra en parte importados (como o carbón desde a década de 1990) sería un exemplo magnífico de economía circular, o máis recente eslogan sustentabilista. Economía circular de verdade é reciclar os refugallos orgánicos restituíndo os nutrientes aos solos.

Por outro lado, cómpre lembrar que, a carón da central de carbón das Pontes, opera desde hai mais de 10 anos unha central de ciclo combinado a gas natural, tamén propiedade de Endesa. Menos contaminante e presentada no seu día como “a alternativa” á central de carbón das Pontes, a súa produción nos últimos meses ten medrado paralelamente á caída da produción con carbón. No horizonte de 2030, ou antes se for posíbel, está central tamén debería desconectarse, no marco da descarbonización total do sector eléctrico cara a un sistema 100% renovábel.

 

Galería

Máis de 300 organizacións súmanse á Folga Mundial polo Clima

  • As organizacións asinantes piden que se declare de maneira inmediata a emerxencia climática e tómense as medidas concretas necesarias para reducir rapidamente a cero as emisións netas de gases de efecto invernadoiro

  • Esixen un novo modelo socioecolóxico que non comprometa a supervivencia da vida tal e como a coñecemos

  • Máis de 300 organizacións xa mostraron o seu apoio á convocatoria de Folga Mundial polo Clima do próximo 27 de setembro

  • Numerosas cidades e pobos acollerán diversos actos o próximo 27 de setembro en apoio á Folga Mundial polo Clima. Unha data que se produce no marco das mobilizacións polo clima, a nivel global, e da semana de acción do 20 ao 27 de setembro convocada por Fridays for Future

O próximo 27 de setembro celébrase a Folga Mundial polo Clima cun alcance global e que, no caso de España, conta co apoio de máis de 300 organizacións, entre elas Petón do Lobo, adheridas ao manifesto publicado o pasado mes de xullo en defensa do futuro, dun planeta vivo e dun mundo xusto. Unha folga que ten como obxectivo esixir aos gobernos medidas efectivas ante a emerxencia climática. Esta crise climática é o maior reto ao que se enfronta a humanidade e, por este motivo e co fin de dar resposta á magnitude do problema, a sociedade está a coordinarse a nivel mundial. Durante a semana do 20 ao 27 de setembro terán lugar numerosas accións en multitude de municipios de todo o Estado, que culminarán en mobilizacións masivas en todo o mundo o 27 de setembro.

pancarta 2

Durante as últimas semanas leváronse a cabo numerosos xestos de apoio á Folga Mundial polo Clima por parte de distintos actores sociais, da comunidade científica e da artística, que reflicten a necesidade de abordar unha transición ecolóxica urxente e xusta. Espérase que estes xestos de apoio redóbrense nas próximas semanas e que sirvan de aliciente para chamar á participación a toda a sociedade nas accións convocadas. Accións en forma de manifestacións, folgas estudantís e de consumo, peches de lugares de traballo, mobilizacións e concentracións nos centros de traballo e nas rúas… Un gran berro común e unitario na loita climática.

A crise climática, consecuencia directa do modelo de produción extractivista, baseada principalmente no uso de combustibles fósiles e do consumo globalizado actual, pon en risco a supervivencia humana e a dun gran número doutras especies e ecosistemas, afectando especialmente ás poboacións máis empobrecidas e vulnerables.

Desde hai décadas a comunidade científica alerta da deterioración dun gran número de ecosistemas, tanto terrestres como mariños, así como do punto de non retorno fronte ao cambio climático. Os recentes informes sobre o estado da biodiversidade do IPBES (Plataforma Intergobernamental de Biodiversidade e Servizos Ecosistémicos) sinalan que preto dun millón de especies entre animais e plantas atópanse ao bordo da extinción como consecuencia das actividades humanas. Así mesmo, o último informe do Grupo Intergobernamental de Expertos sobre o Cambio Climático (IPCC), publicado o pasado agosto, sinala que a redución das emisións de gases de efecto invernadoiro de todos os sectores é o único modo de manter o quecemento global por baixo dos críticos  1,5 °C.

Non responder con suficiente rapidez e contundencia á emerxencia climática, ecolóxica e civilizatoria suporá a morte e o aumento da pobreza extrema para millóns de persoas, ademais da extinción de moitas especies e, mesmo, de ecosistemas completos.

Por todo iso, e en defensa do presente e do futuro, dun planeta vivo e dun mundo xusto, as persoas e colectivos asinantes do manifesto efectúan un chamamento a toda a sociedade (cidadanía e diferentes actores sociais, ambientais, de cooperación, sindicais, etc.) para que o próximo 27 de setembro únanse ás distintas mobilizacións previstas: folga estudantil, folga de consumo para construír estratexias de consumo alternativo que respecten os dereitos, a vida e os límites biofísicos do planeta, e folga laboral no sector do ensino andaluz convocada por CXT. Así mesmo, organizacións sindicais convocarán asembleas nos centros de traballo para pedir medidas de transición ecolóxica e xusta nas empresas; mentres que algunhas organizacións ecoloxistas e sociais realizarán un peche de 24 horas das súas oficinas e instan a outros actores a un peche total ou parcial durante o desenvolvemento da manifestación.

As organizacións e plataformas convocantes fan ademais un chamamento a toda a poboación para que nas oficinas, colexios, concellos e outros lugares de traballo realícense concentracións simbólicas de catro minutos e 15 segundos, entre as 11 e as 12 da mañá dese mesmo día. Un acto que sirva de reflexión ao redor do gran sinal de alarma que supuxo alcanzar o pasado mes de abril unha concentración de partículas de dióxido de carbono na atmosfera de 415 ppm (partes por millón), nivel que non se rexistraba desde facía tres millóns de anos,

Este manifesto, que conta xa co apoio de máis de 300 organizacións, é só o comezo. Nas próximas semanas pedirase o apoio individual daquelas persoas que queiran sumarse á esixencia de adoptar colectivamente as medidas necesarias para enfrontar a crise ecolóxica e social actual.

A continuación, preséntase unha lista das mobilizacións confirmadas para o próximo 27 de setembro. Iranse actualizando nos próximos días a través das páxinas web das plataformas convocantes Mocidade polo Clima2020 Rebelión polo Clima e Alianza polo Clima.

Mobilizacións:

https://www.tierra.org/wp-content/uploads/2019/09/Movilizaciones-27S.pdf

Colectivos que apoian a Folga:

https://www.tierra.org/wp-content/uploads/2019/09/Colectivos-y-organizaciones-que-apoyan-el-manifiesto.pdf

crise climática
A convocatoria de Folga Mundial polo Clima reúne o apoio de máis de 300 organizacións que asinaron o manifesto en defensa do futuro, dun planeta vivo e dun mundo xusto