Galería

Corcoesto volve ao Parlamento europeo o vindeiro martes, día 24 de xaneiro, da man de Ana Miranda Paz e a Asociación ambiental e cultural Petón do Lobo.

Ana Miranda Paz, en representación da asociación Petón do Lobo, debatirá na eurocámara o próximo martes, 24 de xaneiro, tres peticións para rexeitar as 7 Julias que continuan vixentes sobre a zona do cancelado proxecto mineiro de Corcoesto. As peticións serán debatidas a partir das 16 horas e son as seguintes:

  • Petición 768/2012, proxecto mineiro de Corcoesto.
  • Petición 976/2013, proxecto mineiro de Corcoesto.
  • Petición 1/2016, proxecto mineiro de Skouries, Halkidiki, Grecia.

A terceira petición está relacionada co proxecto mineiro de Halkidiki, en Grecia, de tramitación coetánea co de Corcoesto, e que arestora está a producir a maior catástrofe ambiental deste país ao arrasar centos de hectáreas de bosque primitivo con protección prioritaria no ámbito europeo. Esta petición conta co apoio do eurodeputado grego Nicolaus Chountis e o seu grupo parlamentario.

Corcoesto mostra así a súa solidaridade para coa rexión grega afectada pola deforestación ilegal que se está a realizar a consecuencia das actividades extractivas a ceo aberto nunha paraxe de alto valor ecolóxico e ambiental.

A retransmisión en línea dos traballos da Comisión europarlamentaria pódense seguir no seguinte enlace:

http://www.europarl.europa.eu/activities/committees/homeCom.do?language=ES&body=PETI

En relación á petición 768/2012 no seu día pedírase o rexeitamento do proxecto mineiro de Corcoesto en base á deficiente avaliación do documento ambiental, unha declaración institucional ao respecto e que se mantivera aberta a petición por se acaso a Xunta decidía autorizar definitivamente o proxecto. A petición fora aprobada pola eurocámara.

img_20160914_165759

A Xunta de Galicia rexeitou finalmente o proxecto mineiro e declarou a caducidade de 3 dos dereitos mineiros Emilita, Ciudad de Landró e Ciudad de Masma, que formaban parte da área territorial na que se ía desenvolver o proxecto. A día de hoxe, a Xunta de Galicia mantén en vigor 7 dereitos mineiros  (as 7 Julias), que tamen formaban parte do referido proxecto, e que non están caducados, pese a coñecer perfectamente as características da entorna humanizada afectada polos mesmos.

Por tanto á vista de que as 7 Julias carecen hoxe en día de  xustificación pedirase na eurocámara que o goberno galego proceda a súa inmediata cancelación.
Mediante Resolución da Consellería de Economía de Industria (Dirección Xeral de Enerxía e Minas) de data 11 de marzo de 2014 resolveuse denegar a aprobación do proxecto de explotación de ouro (concesións de explotación Emilita nº 1221, Cidade de Landró nº 1.454 e Cidade de Masma nº 1.455) presentado pola entidade Mineira de Coscoesto S.L.U.
Por Resolución administrativa de 7 de agosto de 2015 declárase a caducidade dos dereitos mineiros da mercantil promotora (Emilita, Landró e Masma).
A  Sentenza do Pleno do Tribunal Constitucional 33/2016, de 18 de febreiro, confirma a legalidade da actuación administrativa, e por tanto a CADUCIDADE DOS DEREITOS MINEIROS de Corcoesto, pero so referidos aos 3 mencionados e non aos 7 restantes (as Julias).
Galería

Dous cruceiros diferentes, mesmo mestre canteiro: o cruceiro de Sta. Mariña do Remuiño (Corcoesto) e o do camposanto de San Paio (Coristanco).

A Inquisición estableceuse en Galicia en 1562. Desde ese ano o Santo Tribunal desenvolveu pouca actividade e de feito interrompeuna en 1569 para asentarse de forma definitiva en 1574. A partir de entón a expansión por Galicia do tribunal foi rápida, desenvolvendo 2.023 procesos ata o ano 1700, período que se corresponde co da fase de formación e primeira expansión dos cruceiros.

É unha obra de arte popular constituída por varios elementos:

Plataforma.
Pedestal, normalmente cuadrangular, liso ou con inscricións.
Fuste (ou varal), cuadrangular, octogonal ou cilíndrico, liso con motivos diversos. 
Capitel.
Cruz.

cruceiro-do-camposanto-de-san-paio
Cruceiro do Camposanto de San Paio, Coristanco.
cruceiro
Cruceiro de Sta. Mariña do Remuiño, Corcoesto.

Ambos os dous cruceiros son de principios do seculo XVIII e son autoría do mesmo mestre canteiro. Pódese dicir que son idénticos agás polo capitel. O de Sta. Mariña é máis complexo con volutas e formas circulares. O de San Paio, é máis sinxelo con formas liñais e simples.

Galería

Loureiro en Sta. Mariña.

O loureiro protector e/ou loureiro de Sta. Mariña asociado á fertilidade e á saúde é moi importante neste caso, e obxecto de culto relixioso. O loureiro é unha árbore protectora que está moi presente no val fluvial do Lourido, e en xeral, ás beiras dos antigos camiños de Corcoesto, como símbolo de protección ao camiñanate e/ou viaxeiro. Cumpre ter en conta que naquela época a xente desprazábase camiñando xeralmente a pé, de aí que se invocara con frecuencia protección para a persoa viaxeira. A súa presencia no val está vencellada aos camiños e ao río Lourido. O río leva o seu nome, feito que denota a importancia das augas e do cauce para a vida do home no val no seu día a día.

LOUREIRO EN STA. MARIÑA.jpg
Loureiro no valado dunha finca en Sta. Mariña do Remuiño.

Galería

Monte Perrol: características e lenda.

MONTE PERROL.jpg

O Monte Perrol é unha elevación orográfica de 439 metros. Alberga o parque eólico de Silvarredonda ademais de varias mámoas das que existe constancia documentada. O seu nome fai referencia a un terreo ermo e cativo, de pouca aptitude agrícola. Aos seus pés nace por un lado a fonte de Sta. Margarida, e ao outro lado a fonte Cardeira, no lugar de Aldemunde, que da orixe ao val fluvial do río Lourido.

No campo das lendas, o monte Perrol toma o seu nome dun home forte e valente que traballaba de ferreiro fabricando armaduras: escudos, espadas, puñais e coitelos.

 

Galería

A paisaxe: marco ambiental do estado emocional do camiñante.

“Vai polo monte o camiño”.

camino-1
Corredoira no lugar de Montefurado.               O camiño de Novoneyra é un camiño arriscado, solitario, na busca da ansiada liberdade. As voltas que dan os camiños da vida desconcertan ao poeta. Non acerta a descubrir o curso da súa existencia. Hai sen embargo, un atisbo de esperanza.

Vai polo monte o camiño
outeando como un louco
polos caborcos do val
i as poxas do taramouco.

Cruza solo a serra toda
sin levar outra compaña
que a gran presencia do ceo
sobre o silencio da braña.

Eu non sein pra onde vai
méntral’ o quedo mirando.
Sólo sein que eilí se compre
o soño que estoun soñando…

Novoneyra, Uxío (1981) Os Eidos. Libro do Courel (Vigo: Edicións Xerais de Galicia).

 

camino-4
Congostra no lugar de Fonterremula.                    Na  poesía queda reflexada a íntina conexión entre a  escea da paisaxe e o estado emocional do poeta. Machado chega a desarrollar unha conversación poética coa natureza. A fugacidade do tempo pon o límite a ese camiño da vida.

“Camiñante Non Hai Camiño”.
Todo pasa e todo queda,
pero o noso é pasar,
pasar facendo camiños,
camiños sobre o mar. (…)

Camiñante, son as túas pegadas
o camiño e nada máis;
camiñante, non hai camiño,
faise camiño ao andar.

Ao andar faise camiño
e ao volver a vista atrás
vese a senda que nunca
se ha de volver pisar.

Camiñante non hai camiño
senón ronseis na mar…(…)

Hai algún tempo nese lugar
onde hoxe os bosques se visten de espiños
oíuse a voz dun poeta gritar
“Camiñante non hai camiño,
faise camiño ao andar…”(…)

Cando o xílgaro non pode cantar.
Cando o poeta é un peregrino,
cando de nada nos serve rezar.
“Camiñante non hai camiño,
faise camiño ao andar…”

Golpe a golpe, verso a verso.

Antonio Machado.

“Dende aquí vexo un camiño”.

camino-3
Carreiro no lugar de Montefurado.                                         A soidade, a angustia vital e a falla de amor inspiran a poesía de Rosalía. A paisaxe é o marco idóneo para a expresión das preocupacións existenciais. O camiño branco é a imaxe da muller viaxeira ou camiñante. 

Dende aquí vexo un camiño
que non sei adónde vai;
polo mismo que n’o sei,
quixera o poder andar.
Istreitiño sarpentea
antre prados e nabals,
i anda ó feito, aquí escondido,
relumbrando máis alá.
Mais sempre, sempre tentándome
co seu lindo crarear,
que eu penso, non sei por qué,
nas vilas que correrá,
nos carballos que o sombrean,
nas fontes que o regarán.
Camiño, camiño branco,
non sei para dónde vas;
mais cada vez que te vexo,
quixera poderte andar.
Xa collas para Santiago,
xa collas para o Portal,
xa en San Andrés te deteñas,
xa chegues a San Cidrán,
xa, en fin, te perdas… ¿quén sabe
en dónde?, ¡qué máis me dá!
Que ojallá en ti me perdera
pra nunc amáis me atopar…
Mais ti vas indo, vas indo,
sempre para donde vas,
i eu quedo encravada en onde
arraigo ten o meu mal.
Nin fuxo, non, que anque fuxa
dun lugar a outro lugar,
de min mesma, naide, naide,
naide me libertará.

Rosalía de Castro.

 

Muiño de maquía no val fluvial do Lourido.

foto-3

Os muíños de auga ou aceas construíanse á beira dos ríos, realizando unha presa para embalsar auga e conseguir unha diferenza de altura. A auga do encoro corría por unha canle ou cano e movía unha roda con penas (pás) chamada rodicio, a que á súa vez movía as pedras ou moas do muíño. Ao conxunto formado polo encoro e máis o cano de alimentación do muíño chámaselle popularmente caneiro, sendo xunto cos caneiros de pesca elementos característicos da paisaxe dos ríos galegos.

Tipos de muíños de auga pola súa propiedade e uso.

  • De maquía ou maquieiros: o muiñeiro recibe da persoa que leva o gran unha parte (maquía) da fariña resultante, como cobro do seu traballo. O tamaño da maquía era un neto, cantidade regulada polo concello.
  • De herdeiros ou aparceiros: a propiedade do muíño é compartida e transmítese por herdanza. As quendas de uso regulábanse por un tempo determinado. Deste uso compartido xurdían relacións sociais e comunais moi ricas, por exemplo as muiñadas(festas nocturnas no muíño).

Partes do muiño.

  • infernoé a abertura no edificio do muíño, na que desemboca o cano e permite pasar a auga cara á maquinaria.
  • gradillaé unha grade ou reixa que impede o paso de paus ou pedras ao cubo.
  • A auga do cano colle velocidade nunha tubaxe descendente que se chama cuboe acaba nun picho chamado
  • A saída da auga do buzocara ao rodicio regúlase cunha billa accionada co ferro da billa.
  • rodicioé a roda con penas (pás) que converte a velocidade da auga en movemento xiratorio que se transmite ás pedras de moer.
  • O rodicio asenta verticalmente encol dunha mesade madeira, e é suxeitado na parte superior por un eixo que consta de vara, zunchoveo e
  • No andar superior do edificio atópase o tremiñado, desde onde o muiñeiro controla a altura da mesa (e polo tanto a velocidade do rodicio) mediante un ferro chamado brandeiro.
  • O gran deposítase nun recipiente suxeito pola escada, chamado moegamoxegacaixónou tremoia. O muiñeiro controla a caída do gran cara ás pedras por medio dunha
  • Hai dúas pedras de moer ou moas: unha fixa ou , e outra móbil ou capaque roda sobre a fixa.