Galería

Na defensa do lobo ibérico 2018.

MANIFESTACIÓN PARA PEDIR PROTECCIÓN PARA O LOBO IBÉRICO.
Baixo o slogan “Lobo vivo, Lobo protexido” convócase a unha manifestación en defensa do lobo. A manifestación volverá a percorrer as rúas de Madrid a mañá do próximo 18 de marzo. A pesar das últimas inciativas lexislativas que saíron adiante no Congreso, o Executivo non parece ter isto en conta e aúnse descoñece cando tomará medidas para a súa protección. Desde as entidades impulsoras da iniciativa considérase que o lobo atravesa en España uno dos peores momentos da súa convulsa e difícil existencia: acosadas as súas poboacións, e sen a protección legal que merece, este fermoso e poderoso animal salvaxe volve estar en perigo. Un déficit das garantías da biodiversidade dos ecosistemas.
 photo_2018-01-29_10-57-12
Galería

Participa na recollida de sinaturas por unha ILP contra a eucaliptización.

ILP.bosque.autóctono

Recollida de sinaturas por unha ILP contra a eucaliptización.

AS RAZÓNS desta Iniciativa Lexislativa Popular…

  • Pola imparábel extensión do eucalipto, que xa ocupa máis de 500.000 hectáreas, duplicando o previsto polo Plano Forestal vixente para 2032.
  • Porque esta árbore esténdese xa polo 17% do total de Galiza, de xeito de que 1 de cada 5 metros cadrados de territorio está ocupado por un eucalipto.
  • Porque lumes e eucaliptos teñen relación directa: a información oficial amosa que os eucaliptais arden 3,55 veces máis que os bosques de frondosas.
  • Pola recente desregulación da biomasa que aumentará a presión para forestar enormes superficies con cultivos enerxéticos (Eucalyptus nitens, Pawlonia, Liquidambar, bambú…) moitas delas especies invasoras.
    Polo actual modelo produtivo intensamente forestalista para o monte galego, baseado en aproveitamentos de baixo valor engadido.
  • Polo dominio dos monocultivos de especies alóctonas e pirófilas para pasta, aglomerado e proximamente biomasa, concentrados en moi poucas mans.
  • Pola baixa diversificación e multifuncionalidade nos usos do monte, que devén na existencia dun monopolio dominado polas empresas pasteiro-enerxéticas.
  • Porque se está a favorecer o absentismo e o abandono da actividade agrogandeira que condena a moitos montes e terras agrarias ao eucalipto e finalmente ao lume.
  • Pola escasa superficie de montes de xestión pública cuxa vocación debería ser a conservación dos hábitats naturais, a biodiversidade e a redución do impacto dos lumes forestais.
  • Porque despois de 25 anos, seguimos sen un inventario de masas frondosas autóctonas.
    Polo deterioro dos servizos ecosistémicos (fertilidade, dispoñibilidade de auga, biodiversidade, etc.) que provocan os monocultivos e os lumes.
  • Porque o actual modelo forestal amplifIca os impactos do cambio climático.

AS PROPOSTAS desta Iniciativa Lexislativa Popular…

  • Fomento da conservación, a investigación, a multifuncionalidade e a sustentabilidade económica e social.
  • Incremento da xestión pública dos montes.
  • Apoio e protección aos montes veciñais en man común.
  • Pulo ás UXFOR fronte ás SOFOR como xeito preferente de xestión dos montes privados.
  • Moratoria indefinida para novos plantíos de Eucalyptus e prohibición na RGEP (Rede Galega de Espazos Protexidos). Programa de redución progresiva da superficie deste xénero.
  • Prohibición dos cultivos forestais de especies exóticas como o Eucalyptus nitens, robinias, acacias, Pawlonia e bambús, algunhas delas invasoras. Erradicación da RGEP.
  • Prohibición das repoboacións en terras agrarias e pasteiros, e eliminación das plantacións ilegais e dos eucaliptos fóra de ordenamento, fomentando a incorporación destas superficies ao Banco de Terras.
  • Porcentaxe de reserva ecolóxica para bosque nativo en plantacións forestais: o 30% en eucaliptais, o 20% en coníferas e o 10% en frondosas.
  • Marco mínimo de plantación para eucaliptais de 4x4m e 20% da masa con ciclo de corta maior de 30 anos.
  • Ruptura masas monoespecíficas con faixas de separación de 100m por cada 50ha de eucaliptos e 50m cada 50ha de piñeiros.
  • Os cultivos forestais destinados a biomasa deberán ter turnos maiores de 10 anos.
  • Maior limpeza nas operacións forestais e retirada subsidiaria das plantacións abandonadas (máis de 3 aproveitamentos).
    Recuperación dos 100m de anchura para as redes secundarias de xestión da biomasa na loita contra os lumes.
  • Incremento das distancias das plantacións forestais a terras de cultivo, ríos, zonas habitadas, vías de comunicación, etc.
  • Promoción do pastoreo e a gandería extensiva como elemento natural de desbroce e prevención de incendios.
  • Perímetro de exclusión 50m das plantacións forestais aos xacementos arqueolóxicos.
  • O PLADIGA será anual e aprobarase no último trimestre do ano anterior ao de aplicación.
  • Realización urxente do Inventario de masas de frondosas autóctonas pendente dende 1992.
  • Fomento da silvicultura con madeiras de calidade.
  • Apoio ás iniciativas de transformación dos produtos do bosque: mobéis de calidade, artesanía e derivados, cogomelos, etc.
    Axudas directas e exencións fiscais para o mantemento dos bosques autóctonos, mesmo con fins non produtivas.

TI PODES CONTRIBUíR
Á DEFENSA DOS NOSOS BOSQUES:
ASINA XA!

Colectivos que promoven a ILP: ADEGA, ADENCO, AGA (AS. GALEGA DE APICULTURA), AGRUPACIÓN MICOLÓXICA A ZARROTA, ALIBÓS, ARTEU, APDR, ASOPORCEL, ASOC. CULTURAL BIDUEIRO, ASOCIACIÓN GALEGA DE CUSTODIA, BANDULLO ECOLÓXICO, BÉTULA, BICO DE GRAO, BODEGA LÍQUIDO GALLAECIA SL, CARBALLO VIVO, CASTIÑEIRO E NOGUEIRA, CDR ANCARES, CHAO DE CASTRO-ALTAIR, CIG, COLECTIVO AGROCUIR DA ULLOA, COLECTIVO TERRA, COVA DA TERRA, CULTURA DO PAÍS, CVMC DE CUBELA, CONTIMUNDI E ROIS, CVMC DE FROXÁN, CVMC DE LOUSAME, CVMC SOBREIRAS DO FARO, CYCLOWOOD, DATE, EIRA DA XOANA, ENARBORAR O BOSQUE, ERVA, ESPAZO AGROECOLÓXICO A ESTRUGA, FACTORÍA DE IDEAS, FEG (FEDERACIÓN ECOLOXISTA GALEGA), FORO DO CAMIÑO, FORO ECOLÓXICO DE RIBEIRA, FROUMA FORESTAL, FRUGA, GRUPO NATURALISTA HÁBITAT, HIFAS DA TERRA, KUNTERBUNT KLUGES DESIGN, QUERCUS SONORA, LAGARES VIVO, MEMBROS DO CENTRO INVESTIGACIÓN LOURIZÁN, MARIÑAPATRIMONIO, MILHULLOA, NATURVIVA, ORGACCMM, OVICA, PETÓN DO LOBO, PLATAFORMA SARRIANA POLO RÍO, POSADA MARRÓN GLAÇE, PROFESORES/AS DA POLITÉCNICA DE LUGO, PROXECTO MONTENOSO, PROXECTO NEO, RIDIMOAS, RÍOS CON VIDA, SACHOS Á RÚA, SGO (SOCIEDADE GALEGA DE ORNITOLOXÍA), SOBREIRAS DO ULLA, TESOUROS DE GALICIA, VEGECULTURA SL, VERDEGAIA

 

 

Galería

Os incendios amosan os restos das antigas infraestruturas mineiras de John James Rosewarne en Corcoesto.

John James Rosewarne era un enxeñeiro de minas inglés, natural do condado de Cornualles. Chega a Galicia a finais do Século XlX. Tras un breve paso por Ferrol, centra a súa atención na mina de ouro de Corcoesto desenvolvendo nos primeiros anos do século XX un intenso traballo en busca de explotacións mineiras ao longo de toda a xeografía galega.

Nas imaxes podemos ver restos dos antigos camiños de pedra que conducían ás explotacións mineiras. Pero o máis chamativo é sen dúbida os restos dun antigo lavadoiro de mineral. Os mineiros acondicionaban unha fochanca no terreno, preto da bocamina, e cuberta de lousas de granito para desprender o ouro da rocha co emprego do cianuro. John James Rosewarne foi o primeiro en empregar esta técnica en Galicia, nos montes de Corcoesto.

Mr. John Rosewarne ou Xan “O Inglés” estaba á fronte da mina desde 1878, cando foi denunciada por el. O ouro iría en lingotes ao porto da Coruña onde se embarcararía a Inglaterra. Os traballos deron comezo sobre o ano 1878 con moita man de obra xa contratada, e a construción de vivendas e edificios para os mineiros, e a empresa pensaba solicitar ao goberno o uso da forza hidráulica no río Anllóns. Indicábase que a mina tiña 47 galerías e pescudas abertas, con 30 filóns dun espesor de 0,30 a 1,80 metros. A dirección xeral estaría a cargo do eminente minerólogo. Sen embargo, o ouro de Corcoesto era unha utopía. A falla de viabilidade destas minas era xa unha realidade no ano 1910.
Entre 1900 e 1920 percorre toda a Costa da Morte e realiza traballos en antigas minas abandonadas en busca de calquera mineral que se puidese comercializar nos mercados internacionais: ouro, estaño, wolfram, caolín. Traballara nas minas de ouro de Corcoesto en Cabana, as minas de ouro de Vila e Meanos no Concello de Zás, as minas de Grixoa en Santa Comba, dúas minas en Mazaricos, Rapadoiro en Noicela no Concello de Carballo e é un dos primeiros descubridores do potencial mineiro de Monte Neme aínda que no momento de realizar as catas o wolfram non é un mineral especialmente valioso polo que non lle dá demasiada importancia. Xan “O Inglés” dedicouse a investigar e explotar minas en toda a comarca, abertas todo o século pasado ( Corcoesto, Grixoa, Meanos, Neme) e que agora renovan o interese da industria. En 1923 os seus informes, por exemplo, permitiron abrir as minas de caolín de Laxe, baixo a súa dirección. Nova correspondencia achada confírmanos os quebradizos de cabeza que tivo con algún dos seus proxectos, como a Mina Nova Esperanza de Meanos, en Zas. No cruzamento de cartas, entre el e o empresario mineiro lugués Sergio Rivera Chao, vemos como a política internacional intervén e moito nos investimentos e investigacións mineiras na comarca.
Galería

As imaxes negras das áreas afectadas polos incendios: perda de biodiversidade e deforestación.

Os incendios deixan un monte morto, espido, sen seres vivos…. Á perda da biodiversidade e á deforestación hai que engadir a afección ao patrimonio inmaterial: os valados, os peches das fincas. As imaxes correspóndense aos Montes de Sta. Mariña, en Corcoesto. Nen os corvos vagan por este lugar.

Galería

As tres capelas de Corcoesto no século XVIII.

No século XVIII en Corcoesto había tres capelas: a de Sta. Mariña do Remuíño, a de Sta. Margarida de Baneira e a capela da Nosa Señora da O. Delas, tan só se conservan as dúas primeiras.

A capela da Virxe da Esperanza ubicábase na Braña de Lamas, hoxe en día coñecido como lugar da Braña, en Corcoesto. Non hai rastro da capela se ben aínda se poden apreciar restos dos alicerces do edificio na parcela.

O que sí se conserva é parte do cruceiro da capela da Braña de Lamas.

“María da O” é un dos nomes da Virxe María, unha forma de referirse á Virxe da Esperanza, á Virxe embarazada, expectante, á que quedan apenas 8 días para dar a luz. Unha festa desde o s.VII.
O 18 de decembro celebrábase a festa mariana da “espera do parto” ( Expectatio Partus),establecida nesa data polo décimo Concilio de Toledo (656) e esa data do calendario mozárabe mantense. A esa festa chamábaselle “Santa María da O” porque despois de rezar a oración da tarde o coro sostiña unha longa “O”, símbolo da expectación do universo pola vinda do Mesías. Desde esa época (séculos VII e VIII) chegáronnos as antífonas que aínda se cantan nesta semana de Advento anterior a Noiteboa. Son 7 antífonas que se cantan co Magnificat do Oficio de Vésperas cada día, desde o 17 ata o 23 de decembro.
O culto á Virxe da Esperanza continuou na capela da Braña de Lamas, en Corcoesto, ata ven avanzado o século XX, se ben o edificio debía estar xa moi deteriorado e limitábase á misa nas vésperas do Nadal.
No século XVIII en Corcoesto había moitos cregos naturais da propia fregresía como Antonio Vaneira e Julián Vaneira, que ademáis eran patrimonistas, é dicir, posuían bens propios; Urbano Collazo levaba un apelido moi común na parroquia; e Antonio Roxo era só capelán.
Sen embargo, isto non significaba que o estado das capelas fose o adecuado. De feito os documentos parroquiais acreditan que a comezos do século XVIII a capela de Sta. Mariña “está indecente en su pavimento e imágenes” que é imposible escoitar misa nela, facéndoo á inclemencia  nun montón de pedras contiguo á capela.
E esta referencia ao montón de pedras é moi interesante, porque aínda hoxe se conserva o microtopónimo Monte das Pedras de Sta. Mariña, e probablemente incluso as mesmas pedras onde no 1726 se escoitaba a misa.
Os documentos parroquiais acreditan que no ano 1753, a causa dunha visita pastoral, as capelanías de Santa María e Santa Mariña están «suprimidas».
Sen embargo, para o ano 1776 o estado da capela de Sta. Mariña do Remuíño xa mellorara notablemente, tal e como se desprende da documentación do arquivo do reino de Galicia.

 

 

 

Galería

As vías culturais. O camiño real de Cortiño, parroquia de Corcoesto.

As vías culturais. O camiño real de Cortiño, parroquia de Corcoesto.

Define, a Lei do Patrimonio Cultural de Galicia, unha “vía cultural”, como aquela “vía ou camiño de características orixinais recoñecibles que forma parte ou que o formou no pasado da estrutura tradicional do territorio, cun relevante interese histórico, arquitectónico, arqueolóxico, etnolóxico ou antropolóxico”.

En Corcoesto existen alomenos un par destes camiños. Un deles é o que conduce ao lugar de Cortiño (de Cures a Millán), e pasa á beira do antigo cemiterio civil.

Os monumentos, as zonas arqueolóxicas e as vías culturais declarados de interese cultural ou catalogados contan cun contorno de protección. Así mesmo, cando sexa necesario segundo as súas características, pode establecerse un contorno de protección para as demais categorías de bens. No caso dos bens inmobles, o contorno de protección pode estar constituído polos espazos e construcións próximas, co fin de evitar que a súa alteración incida na percepción e comprensión dos valores culturais dos bens no seu contexto ou poida afectar a súa integridade, apreciación ou estudo.

O contorno de protección debe manterse cos seus valores ambientais, polo que as intervencións que se realicen deben resultar harmoniosas coas condicións características do ámbito.. Deben procurar a súa integración en materiais, sistemas construtivos, volume, tipoloxía e cromatismo, ademais dos seguintes criterios específicos:

  • Procurarase evitar os movementos de terras que supoñan unha variación significativa da topografía orixinal do contorno.
  • Procurarase a súa compatibilidade cos elementos configuradores da estrutura territorial tradicional, como son a rede de camiños, os muros de peche, as sebes, as tapias, os noiros e outros semellantes.
  • Empregaranse materiais, solucións construtivas e características dimensionais e tipolóxicas en coherencia co ámbito en calquera tipo de intervencións.
  • Manteranse preferentemente a estrutura e a organización espacial do contorno, coa conservación xeral das aliñacións e rasantes.
  • Procurarase e valorarase a integración e compatibilidade dos usos e costumes tradicionais e característicos configuradores do ambiente cos de nova implantación.
  • Facilitarase a implantación de actividades complementarias compatibles cos valores culturais dos bens que garantan a continuidade do seu mantemento co establecemento de novos usos.

Para os monumentos, zonas arqueolóxicas e vías culturais declarados de interese cultural ou catalogados nos que non se establecese o seu contorno de protección de modo específico, os contornos de protección subsidiarios nos solos rústicos, nos de núcleo rural histórico-tradicional ou nos urbanizables estarán constituídos, de forma subsidiaria, por unha franxa cunha anchura, medida desde o elemento ou vestixio máis exterior do ben que se protexe, de:

  • 20 metros para os elementos singulares do patrimonio etnolóxico como hórreos, cruceiros e petos de ánimas, pombais, alvarizas, pesqueiras, muíños, foxos de lobo ou chozos.
  • 30 metros no caso de vías culturais.
  • 50 metros cando se trate de bens integrantes da arquitectura tradicional.
  • 100 metros cando se trate de bens integrantes do patrimonio arquitectónico, xa sexa relixioso, civil ou militar, e do patrimonio industrial.
  • 200 metros en bens integrantes do patrimonio arqueolóxico.

Os contornos de protección subsidiarios anteriores reduciranse nos solos urbanos ou de núcleo rural común ata:

  • A propia parcela ou o espazo público no que se encontre o ben ata unha distancia de 20 metros para bens integrantes do patrimonio etnolóxico e da arquitectura tradicional.
  • As parcelas e edificacións que constitúen os límites do trazado das vías culturais.
  • As parcelas, edificios e espazos públicos situados a unha distancia inferior a 50 metros no caso de bens inmobles declarados de interese cultural e a 20 metros no caso de bens catalogados.
  • Os soares e as parcelas contiguas á propia do ben cultural e os espazos libres públicos ou privados ata unha distancia de 50 metros cando se trate de bens integrantes do patrimonio arqueolóxico.

Os contornos de protección subsidiarios afectarán as edificacións e parcelas completas incluídas na delimitación, así como as fachadas que delimitan os espazos públicos indicados. Cando varios elementos singulares se articulen nun conxunto, o contorno de protección trazarase a partir dos elementos máis exteriores do conxunto e abranguerá a súa totalidade.

 

Galería

ANUNCIO do 14 de decembro de 2017, da Dirección Xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo, polo que se somete a información pública o Plan básico autonómico.

O Plan básico autonómico é un documento moi importante, porque é un instrumento de planeamento urbanístico que delimita as afeccións derivadas da política sectorial e ten carácter complementario do planeamento municipal.

Durante dous meses o documento estará sometido a información pública para alegacións.

Descargas: http://mapas.xunta.gal/visores/descargas-pba/.

Visor: http://mapas.xunta.gal/visores/pba/.

IMG_20170903_082145
O valor da paisaxe, Corcoesto.